Tot grote verbazing van de Belgische community is volleyteam HVC Helchteren naar de top twee opgerukt in de afdeling Nationale 1 vrouwen, de reeks net onder de Liga. In het gezelschap van ambitieuze kapers op de kust zoals Darta Bevo Roeselare B, Stalvoc Beverlo, Grinta Lint, Limal Ottignies en Vamos Stekene-St.-Gillis-Waas. De strijd om de stijgersplaats breekt los. Hoogste tijd om de vinger aan de Helchterse pols te leggen.
We organiseerden een interview met voorzitter Marc Daniëls, bovendien algemeen secretaris van de provinciale VV-tak Volley Limburg. Ook T1 Pascal Gora gaf present. Met extra vragen voor hem specifiek over de inbreng van zijn Hasseltse vriendin Tara Daerden, die in 2020 in Zweden een vreselijke blessure opliep. Ook het engagement van hoofdaanvalster Lore Gillis, de onmisbare oud-Yellow Tiger, kwam als issue in ons gesprek aan bod.

Voor wie en wat staat Helchteren? Dan beland je geografisch in hartje Limburg, vrij centraal op de as Noord-Zuid en logische partner van buurgemeente Houthalen na de opgelegde fusie in 1977. Zo ontstond Houthalen-Helchteren, een nieuwe gemeenschap van 30.000 zielen. Pas later in 2000 kwam het tot een samensmelting van volleyteams HVS Houthalen (mannen/voorzitter Marc Daniëls) en HVC Helchteren (dames, wijlen voorzitter Roger Goossens). In 2005 zou Marc Daniëls de voorzitterssjerp van de fusieclub omgorden. Alleen de energieke vrouwenploeg hield stand en wil een nieuw hoofdstuk schrijven. Met hoofdletter P, opnieuw promotie. Dit keer naar de Liga. Oeps, wablieft?

Wablieft? Jawel. Sinds 2021 schakelde HVC enkele versnellingen hoger. Door een gunstige wind gedreven?

Voorzitter Marc Daniëls (verder M.D.): “Laat me stellen dat HVC al langer hogerop wilde. Heel gestaag. In 2015 promoveerden we van de Limburgse Promo 1 naar Nationale 3. Zeven jaar later in 2022 stegen we naar Nationale 2. Afgelopen seizoen waren we plots de ‘numero uno’ in die reeks. Na een ongezien spektakel! 22 zeges op rij, ongeslagen kampioen, slechts zes verliezende sets. Uiterste euforie. Zowaar een jaartje te vroeg in ons verwachtingspatroon. Maar soit. We bewijzen meteen dat we op dat hogere level uitstekend evolueren. Het zou helemaal een unicum zijn: de sprong naar de Liga, twee promoties, pal na elkaar. Een prima zaak voor het Limburgse vrouwenvolley, dat via het baanbrekende HVC eindelijk weer één Limburgse club zou krijgen bij de Belgische top twaalf.”

T 1 Pascal Gora (verder P.G.), pas gepromoveerd tot luitenant-kolonel in het Belgisch leger: “Ook in de Limburgse beker vielen onze prestaties op. In het eerste seizoen met Jurgen Holtof als mijn T2 waren we finalist tegen Datovoc Tongeren (2-3). Vorig jaar grepen we onze bekerrevanche tegen datzelfde Datovoc (3-1-zege). En ja, het lopende seizoen glinstert alweer door vele pareltjes. Opvallend in Nationale 1 is het grote aantal vijfsetters. Een signaal dat een nivellering van het potentieel bezig is. Ons uitgekiende transferbeleid sorteerde een opjuttend effect, door de aanwerving van Ghislaine Smeets (mid, Greenyard Maaseik), Lore Gillis (opposite, KRC Genk), Noa Peeters (mid, Stalvoc Beverlo), Elise Baert (mid, na jaar inactiviteit) en Nina Bussé (set-up, DVH Hasselt).”

Allemaal dankzij de heldere visie van het bestuur. Anders kan je de explosieve opgang niet uitleggen?

M.D.: “Ja, de correcte analyse. Vanuit onze stevige fundamenten wilden we elk jaar betere resultaten scoren. Sportief manager Kurt Vranken betekende een geweldige aanwinst. Net als bestuurslid Erik Ceyssens, een topper in onze sportieve commissie. Hij runt met zijn vrouw de sporthalcafetaria op zelfstandige basis en voelt perfect de polsslag van wat er leeft. Via Erik kunnen wij snel inspelen op alle noden.
Onze andere bestuursleden etaleren een maximale inzet op logistiek, sociaal en financieel vlak. Ook hebben we een intense netwerking. En de steun van een rist ‘langjarige’ sponsors zonder echte hoofdsponsor. Ouders helpen zo graag bij de verplaatsingen. De club heeft momenteel één deelauto (Cambio) rijden. Daar is nog groei mogelijk. Ons echt sterkste punt: ‘een woord is een woord’. We komen onze afspraken strikt na. Zo’n element schept veel vertrouwen.”

Kritisch getint vraagje: hoe staat het met jullie accommodatie? Is die gevalideerd voor het Liganiveau?

M.D. en P.G.: “De gemeentelijke sporthal in Helchteren is mooi en ruim. Helaas niet hoog genoeg. Maar die hal is onlosmakelijk een inherent deel van onze identiteit, omdat onze fans uit het Helchterse ommeland komen. Kijk: we zullen weldra een ‘videocall’ hebben met Marie De Clerck, CEO van de Liga. In het licht van sportief toegestane afwijkingen en andere overgangsmaatregelen. Al onze veertien teams (175 leden) zijn actief in Helchteren, we willen die lijn blijven volgen, voor het logistieke comfort. Dus allemaal bijeen op dezelfde plek, speciaal in functie van onze 103 jeugdleden en hun ouders. We wachten het overleg af alvorens stoere verklaringen te uiten.”

Met de Genkse T1 Pascal Gora praten we over zijn Hasseltse vriendin Tara Daerden (36). Pascal, hoe gaat het met haar?

P.G.: “Ik krijg ‘freedom of speech’ van Tara. Ik mag er dus over praten. Zij doet dat liever niet meer. Ze heeft het nog altijd moeilijk met de ellende die haar overkomen is. Ze beleefde veel fijne jaren. Landstitels met Datovoc Tongeren, Limburgse bekers met o.a. Mavo Dilsen-Stokkem (in Mavo was Pascal haar trainer), ook preselecties voor de Yellow Tigers. Nog mooier: Tara is een superintelligente dame. Getuige haar diploma industrieel ingenieur biochemie, haar master in biomedische wetenschappen aan UHasselt en een aanvullende D-cursus. Ze werkt nu op de sportdienst van de stad Genk.”

Na haar succesparcours in België kon ze in 2018 een carrière in Europa aansnijden? Alles lag open… tot het noodlot toesloeg, ja?

P.G.: “Ja, ze transfereerde naar het Zweedse Gislaved, op een uurtje van Göteborg, super voor haar als Scandinavië-fan. Ze maakte na één seizoen een ommetje naar IBSA CV Palmas en CV Madrid, waar ze geconfronteerd werd met de Covid 19-crisis (totale competitiestop). In seizoen 2020-2021 kon ze terug naar Gislaved. Waar dan op 12 december 2020, op verplaatsing naar Örebro (vier uur autocar) ver van huis het noodlot toesloeg. Een vermaledijde blessure: een afgeknapte en helaas scheef gerafelde achillespees. Echt dramatisch. Het probleem vergde een operatieve insnede van liefst een kleine halve meter, gedicht met tientallen hechtingen, van haar hiel tot in de achterholte van de knie. Terrible! Die fysieke en mentale belasting... Kon Tara nog de top halen?
Bijna twee jaar moest ze vol vertwijfeling revalideren. Die brandende pijn. Je wenst het niemand toe. In 2022 leek het ergste leed voorbij. Met steun van haar geweldige Bilzense kinesist. Ze heeft het nog geprobeerd bij volley KRC Genk en bij ons in Helchteren. Maar volleyballen met twee totaal verschillend aanvoelende benen (niet meer in balans) was niet lang een optie. Zo is ze moeten afhaken. Gelukkig fungeert zij nu als vertrouwenspersoon en aanspreekpunt voor onze eerste ploeg. Ze ondersteunt het team, ze werkt ‘verbindend’, ze vergezelt me wekelijks een keer naar de training. Haar eigen uitdagingen heeft ze verlegd naar avondlessen Spaans (na succesvolle cursussen Zweeds) en (intens) naar paardrijden in manège Woutershof in Alken.”

Tara speelt nog een belangrijke rol langs de lijn. Fijn voor haar. Hoe groot is de impact van oud-Yellow Tiger Lore Gillis (37) binnen het team?

M.D.: “Haar enorme ervaring is een bron van rijkdom. Lore speelde bij Bree, Hechtel, Tongeren, VDK Gent, Oudegem, Jaraco As en Ladies Volley Limburg. Met pieken in diverse Europese wedstrijden (CEV en Challenge Cup). En ze was erbij op interlands in de European Golden League en de FIVB World League. In 2007 deed ze haar intrede bij de Yellow Tigers op het EK in Hasselt. De absolute climax is de bronzen medaille voor de Tigers op het EK 2013 in Berlijn. Gevolgd door de Final Six in 2014 in Tokio (Japan). In 2022 laste ze als speelster een pauze in om haar kinderwens tweemaal in te vullen. Wat zo fantastisch is aan haar als persoon: ze heeft alles meegemaakt. En toch blijft ze enorm gemotiveerd. Ze doet HVC gewoon beter draaien Ze neemt de groep op sleeptouw. Zeker ‘in moneytime’. Chapeau! We hopen stellig dat ze bij ons blijft. Zonder Lore zouden we onze spelbepalende figuur verliezen.”

Lore moet er voor jullie gewoon bij zijn in de Liga, omdat ze haar jonge maats enorm kan inspireren, ja?

P.G. “Klopt. Ons team is naast de vermelde aanwinsten geankerd op jong talent. Het gaat om libero Lore Pareyn (°2008), kapitein Celine Reijmen (°2000, RH, dochter van oud-speler Marc Reijmen), Jella Mentens (°2000, RH, dochter van oud-speler Gert Mentens), Noor Janssen (°2004, libero), Jess Daniëls (°2007, RH/opposite) en de Lummense tweeling Marie (°2004, mid) en Emma Meynckens (°2004, set-up), zussen van Laura, die bij Thuismakers Brabo Antwerp VT, het mooie weer maakt.”

Het format van de Liga snakt naar een dozijn ploegen. Dus eentje meer dan dit seizoen. Er is geen daler. Vullen jullie dat twaalfde plaatsje in?

M.D. en P.G. eensgezind: “We wachten op het contact met CEO De Clerck. De wil leeft om weer te promoveren. In dat geval moeten we van twee naar drie trainingen per week. Anderzijds willen we ‘duurzaam’ bouwen, wars van gekke kuren. Mogelijk speelt Darta Roeselare B kampioen. Maar Darta B mag niet stijgen wegens hun A-team op het allerhoogste niveau. De tweede in de eindstand is niet verplicht om te promoveren. Grijpen wij dan ‘het momentum’, als dat zich aandient? Mogelijk wel, want in de huidige context kunnen we Liga-clubs als Gent, Geel, Michelbeke en Zoersel zeker aan. We sluiten niets uit, we pakken het zoals het komt. HVC wil wel nadrukkelijk bevestigen, dat elk clublid, op welk niveau dan ook, optimale kansen zal krijgen. De totale clubpiramide moet een mooie vorm hebben. Zo willen we het beste voor al onze teams: onze vier teams seniores (A, B, C, D), plus zes bij de jeugd en vier in de VKS, de Vlaamse Katholieke Sportfederatie.”

Lore Gillis kreeg van ons het laatste woord. Tekent ze een seizoen bij? Voorlopig ligt alles nog open.

Lore: “Ik speel nog altijd super graag volleybal. HVC is een kwartiertje rijden van bij mij thuis. Mijn man werkt echter door de week in Zwitserland. Gelukkig krijg ik steun van mijn ouders en enkele babysits voor onze kinderen: zoontje Finn (8) en dochtertje Nora (3). Mijn familie krijgt alle prioriteit. Een voorwaarde om nog te spelen is, dat alle mensen me blijvend steunen om het allemaal te combineren.
Of ik doorga? Ten eerste is het seizoen nog lang, we staan tweede, maar er kan nog veel veranderen. Cruciaal is dat iedereen fit blijft. We blijven alleszins hard werken. De trainers benoemen de werkpunten duidelijk en als team gaan we daarmee pittig aan de slag. Mijn keuze zal sterk afhangen van hoe ik de juiste balans behoudt tussen mijn sport, mijn gezin en mijn job als lerares volleybal aan de Topvolley Academy Mosa-RT Maaseik-Kinrooi sinds 2020. Ik geef er ook de vakken ‘sportwetenschappen’ en ‘sport’ in de derde graad, afstudeerrichting Sportbegeleiding. Het is een zeer druk leven. Praktisch moet het allemaal haalbaar blijven.”

Tekst: LP
Foto’s: HVC Helchteren