De Belgische volleybalwereld wrijft zich de ogen uit. Tectum Achel, de ploeg die na de reguliere competitie nog op een anonieme zevende plek kampeerde, heeft zich ontpopt tot een echte ‘giant killer’. Nadat het in de Challenge-fase favoriet Aalst nog het nakijken gaf, volgde maandagavond de ultieme stunt: vicekampioen Haasrode Leuven werd in eigen huis vakkundig uit de play-offs gekegeld.

Terwijl de Sportoase in een collectief trauma verzonk, vierde de Limburgse enclave een feestje dat symbool staat voor een wederopstanding uit de as. Midden in die storm van euforie staat Michiel Fransen. De 23-jarige opposite, die na zes jaar Achel nota bene naar datzelfde Leuven trekt, speelt momenteel het volleybal van zijn leven. Terwijl de spierkrampen nog in de kuiten trekken en de adrenaline nauwelijks is weggeëbd, wacht vandaag al de volgende mastodont: Knack Roeselare.

De weg die Tectum Achel dit seizoen heeft afgelegd, leest als een script voor een sportfilm. Van pijnlijke nederlagen tegen Guibertin en Waremme naar de halve finale van de play-offs. De motor haperde lang, de coachwissel tussen Jan Vanvenckenray en het duo Joost Weltens-Allan Van de Loo leek aanvankelijk een wanhoopsgreep, maar bleek de katalysator voor een ongeziene metamorfose. Michiel Fransen is het gezicht van die transformatie. Als 2m02 groot ankerpunt op de hoofdaanval beleeft hij zijn definitieve doorbraak. Dat hij straks in de Reo Arena moet aantreden tegen de regerende landskampioen, deert hem niet. "De druk is er helemaal af”, klinkt het nuchter.

Michiel, laten we even teruggaan naar maandagavond. De Sportoase was na die laatste bal van Yannick Bak muisstil. Heb je inmiddels al kunnen vatten wat jullie daar precies hebben aangericht?
Michiel Fransen: "Het begint stilaan binnen te sijpelen, ja. Die sfeer in de kleedkamer gisteren... dat was pure ontlading. We hebben echt een ontzettend moeilijk seizoen achter de rug. Er waren momenten dat het geloof intern ook even weg was, maar om dan nu in de halve finale te staan? Dat maakt ons seizoen niet alleen goed, het maakt het compleet. Maar wees gerust, een groot feest is het niet geworden. De meesten zijn redelijk snel naar huis gegaan. Ik heb zelf geen druppel alcohol aangeraakt. Met de match tegen Roeselare in het achterhoofd, was dat ook niet verstandig geweest."

Jullie waren de absolute underdogs. Leuven was op papier de grote favoriet en had het thuisvoordeel. Waarom lukte het nu wel, terwijl jullie de voorbije twee jaar amper een vuist konden maken tegen hen?
"Leuven ligt ons normaal gesproken totaal niet. Dat snelle spel van setter Matthias Valkiers, daar krijgen we vaak geen vat op. Maar we wisten: als we hen willen pakken, moeten we ze kapot serveren. In onze thuismatch in Achel was onze druk net te laag en dan zie je dat Leuven gaat vliegen. In de Sportoase hebben we de knop omgedraaid. We hebben hen in receptie zo hard onder druk gezet dat ze hun normale ritme nooit vonden. En ja, als je dan ziet dat we die eerste set winnen met 11-25... dat doet iets met een mens. Dat was geen gewone setwinst, dat was een statement."

Die 11-25 was inderdaad hallucinant. Waar kwam die ongeziene scherpte plotseling vandaan?
"Het was een collectieve flow. Berre Peters begon met een fantastische opslagreeks en vanaf dat moment klopte alles. Verdedigend haalden we ballen van de grond die we drie maanden geleden lieten liggen. Maar wat vooral cruciaal was: het risico dat we durfden nemen. Onze nieuwe coach, Joost Weltens had vooraf gezegd: 'Ik heb liever dat je drie keer de bal buiten slaat met volle overtuiging, dan dat je ingehouden gaat spelen uit schrik voor de fout.' Dat vertrouwen hebben we meegenomen. We speelden bevrijd."

Over Weltens gesproken: de wissel van T1 midden in het seizoen was een gewaagde zet. Wat heeft hij precies veranderd waardoor de puzzelstukjes nu wel in elkaar vallen?
"Kijk, onder Jan (Vanvenckenray) vonden we de flow simpelweg niet meer. Er zat veel meer talent in deze groep dan eruit kwam en het geloof was op een gegeven moment een beetje weg. Joost en Allan zijn vanaf de eerste dag heel direct geweest. We hebben eerst in groep gesproken en dan hebben ze met iedereen individuele gesprekken gevoerd. Wat zit je dwars? Wat moet er anders? Ze hebben echt geluisterd naar de frustraties die er zaten, soms ook op persoonlijk vlak, zonder daar nu te diep op in te gaan. Ze hebben de neuzen weer in dezelfde richting gekregen. De trainingen zijn scherp, de tactische discipline is enorm toegenomen. Dat zag je aan de killblocks tegen Leuven: we stonden altijd op de juiste plek."

Je vormt samen met de Nederlander Yannick Bak een dodelijk duo op de hoeken. Hebben jullie op dit moment het gevoel dat geen enkel blok in België jullie kan stoppen?
"We zitten in een fase waarin we de bal heel hoog durven inslaan. Onze setter Mario Schmidgall speelt ons ook fantastisch aan. Afgelopen woensdag kregen we maar twee killblocks tegenover de hele match, dat zegt veel over het niveau dat we momenteel halen. Al moeten we realistisch zijn: tegen Roeselare staan daar met Pieter Coolman en Lennert Van Elsen twee heren die fysiek nog een trapje hoger staan. Dat wordt een totaal ander verhaal, maar we gaan daar niet naartoe om figurant te zijn."

Het meest pikante detail van deze halve finale is natuurlijk jouw persoonlijke situatie. Je tekende bij Haasrode Leuven voor volgend seizoen. Hoe dubbel was het om je toekomstige ploegmaten een Europees ticket afhandig te maken?
"Dat was zeker dubbel, vooral vóór de match. Je denkt daar toch even aan. Maar zodra de eerste bal wordt geserveerd, telt alleen Achel. Hendrik Tuerlinckx (coach van VHL) kwam na de match wel naar me toe. Hij duidde me aan als MVP en zei met een knipoog: 'Volgend jaar wil ik je dat ook zien doen, maar dan wel voor ons.' Er zijn geen hard feelings. Ze begrijpen dat ik voor de volle honderd procent voor mijn huidige club speel. Het is alleen zuur dat ik volgend jaar met Leuven niet Europees speel door mijn eigen toedoen, maar goed... dan leggen we de focus wel op de competitie en de beker."

De kalender is moordend. Achel heeft in de laatste 40 dagen bijna non-stop topwedstrijden gespeeld via de Challenge Play-offs en de kwartfinales. Hoe zwaar voelen die benen inmiddels?
"De vermoeidheid zit erin, dat ga ik niet ontkennen. De belasting op training is momenteel superlaag, we doen bijna niets meer fysiek, puur tactisch en rustig inspelen. Maar de adrenaline van de overwinning doet veel. Als topsporter wil je deze matchen spelen. Een halve finale tegen de regerend landskampioen... daarvoor doe je het. De benen voelen zwaar, maar het hoofd wil vooruit."

En nu wacht Roeselare. In de reguliere competitie verloren jullie twee keer met 0-3. Hebben jullie echt een kans tegen een ploeg die al drie weken heeft kunnen rusten en toewerken naar dit duel?
"Roeselare is de huizenhoge favoriet, laten we daar niet flauw over doen. Ze hebben in de Champions League laten zien dat ze een absolute topploeg zijn. De rust die zij hebben gehad kan een voordeel zijn, maar het kan ook tegen hen werken. Wij zitten in het ritme, in de flow. Zij moeten die 'aan-knop' na drie weken weer zien te vinden. In de thuismatch tegen hen hadden we veel blessures, toen speelde ik zelf niet eens mee. Nu zijn we compleet. Onze enige kans is opnieuw die opslagdruk. Als we hen uit hun ritme kunnen halen, kunnen we het hen moeilijk maken."

Voor Martijjn Colson is het ook speciaal: hij speelt morgen tegen zijn toekomstige werkgever, Knack Roeselare. Merk je iets van extra bewijsdrang bij hem?
"We hebben er onderling nog niet veel over gezegd, maar het zal voor hem ongetwijfeld speciaal zijn. Het zou natuurlijk een fantastisch verhaal zijn als hij zijn toekomstige ploeg nu al kan uitschakelen. Martijn is een nuchtere gast, maar ik zie aan zijn ogen dat hij er klaar voor is. Net als de rest van de jongens die vertrekken, zoals Yannick Bak en ikzelf."

Het voelt een beetje als de 'last dance' voor dit Achel. Een einde van een cyclus waarin veel dragende spelers vertrekken. Is dat de reden waarom jullie nu zo bevrijd spelen?
"Misschien wel. Voor velen van ons is dit het einde van een prachtig hoofdstuk. Ik speel hier al zes jaar, ik ben hier opgegroeid van een jongen uit de topsportschool tot de speler die ik nu ben. We willen dit in schoonheid afsluiten. Vorig jaar stonden we ook in de halve finale, maar toen gingen we er kansloos uit tegen Roeselare. Nu zijn we meer ervaren, volwassener. Of we de finale halen? Dat zien we wel. Maar ons seizoen is nu al geslaagd. Alles wat er nu nog bijkomt, is de kers op de taart."

Je bent oorspronkelijk opgeleid als middenman, maakte dan in het vierde jaar van de Topsportschool de switch naar hoekaanvaller en staat nu als opposite te schitteren. Waar ligt jouw definitieve toekomst, ook met het oog op de Red Dragons waar je op de longlist staat?
"Opposite is echt mijn beste positie. Ik zie het blok daar beter hangen en op mijn 2m02 kan ik daar mijn kracht optimaal benutten. Ook Hendrik (Tuerlinckx) ziet in mij een opposite voor volgend seizoen. Bij de Dragons sta ik nu weer op de hoek genoteerd, maar ik wil daar eigenlijk vanaf stappen en me alleen nog focussen op mijn rol als hoofdaanvaller. Voor nu telt alleen die positie 2 bij Achel. Ik wil nog één keer alles uit die kast halen voor deze club."

Wat is het ultieme scenario tegen Roeselare?
"Dat we het hen heel lastig maken. Dat de supporters van Roeselare even ongerust worden. Als we ons eigen spel spelen en die risicovolle opslag valt goed, dan is er veel mogelijk. We gaan voor de zege, uiteraard. Maar we blijven realistisch, dat wordt aartsmoeilijk. Maar hoe het ook afloopt: we kunnen onszelf recht in de spiegel aankijken. Achel staat weer op de kaart."

Tekst: Kenny Hennens
Foto: Tectum Achel

Programma halve finale (Best of 3):
● Heenwedstrijd: woensdag 22 april – Knack Roeselare vs. Tectum Achel en Greenyard Maaseik – Lindemans Aalst (20u30)
● Terugwedstrijd: vrijdag 24 april – Tectum Achel vs. Knack Roeselare en Lindemans Aalst – Greenyard Maaseik (20u30)
● Mogelijke derde wedstrijd: zondag – Knack Roeselare – Tectum Achel en Greenyard Maaseik – Lindemans Aalst (17u)