Zondagmiddag staat in de BeNe Conference de wedstrijd tussen leider Orion Stars en Greenyard Maaseik geprogrammeerd en die roept bijzondere herinneringen op bij de intussen 36-jarige Gijs Jorna, de man met bijna 350 selecties in het Nederlandse Lange Mannenteam, die ook vijf meestal gezellige jaren actief was in de Belgische competitie. Bij Antwerpen en bij Maaseik.

Tussen die periode en nu heeft de olijke, steeds vriendelijke Nederlander er een carrière opzitten, die over zes landen gespreid was. “Chaumont en Toulouse in Frankrijk, het Roemeense Ploiesti, Paok Saloniki in Griekenland, zelfs het piepkleine, relatief veilige Oekraïense stadje Horodze aan de Roemeense grens tegen goede financiële voorwaarden samen met Tervaportti (ex-Roeselare) overigens, Gdansk in Polen en nu dus Orion Stars in Doetinchem,” somt hij op.

Van waar die keuze voor Orion, want had je niet gezworen jouw loopbaan te beëindigen bij Antwerpen?
Gijs Jorna: “Ach, ik ben ook al 36 jaar en dan stel je je vragen. Wat wil je nog? Ik wilde wel een meer sociaal leven, dichter bij familie en vrienden. Maar ik wilde ook nog wel spelen bij een team met ambities. Mijn broer Rob zit zelf in het bestuur bij Orion en die club wilde duidelijk bouwen en stappen zetten. Daaraan wilde ik best nog meewerken en de jongeren laten leren uit mijn ervaring.

De resultaten bewijzen dat we daar goed in geslaagd zijn: Orion verloor in de competitie nog maar één wedstrijd (tegen Lycurgus), we spelen met Pasen de bekerfinale en recent speelden we nog voor een volle zaal Europees volley tegen wereldploeg Fenerbahce. Geen schande dat we verloren, maar wat een enthousiasme bij het publiek.”

Je volgde ook nog steeds de prestaties van Maaseik. Hoe kwam het volgens jou dat ze een tijdje geen prijzen meer pakten?
“Maaseik is inderdaad altijd wel een ploeg geweest met een Nederlands tintje. Maar ik denk dat ze vooral lange tijd botsten op de tegenstand van Roeselare, dat zulke sterke structuur opbouwde en elk jaar de betere Belgen In de rangen kreeg. Maaseik bleef elk jaar zoeken en het werd een komen en gaan van allerlei spelers. En als ze té goed waren, vertrokken ze ook na één jaartje. Daardoor konden ze niet bouwen aan een vaste ploeg, maar ik heb de indruk dat ze hun lesje geleerd hebben en dat ze momenteel bezig zijn aan een stabielere toekomst met Woicki, een uitstekende Poolse coach en met Finali als een zeer goede setter.”

Hun vorige spelverdeler Liam McCluskey speelt nu bij Orion.
“Hij heeft lange tijd fysieke problemen gekend, maar was net op tijd weer fit. En dit seizoen is hij echt heel goed aan het spelen.”

Leeft de wedstrijd tegen Maaseik echt in Doetinchem?
“Zeker. We willen trouwens alle prijzen winnen: titel, beker en daarnaast liefst een paar stunts, ofwel in de Europese bekercompetitie, ofwel met winst in de BeNe Conference. Maaseik is daarin een goede waardenmeter.”

In het duel tussen de kampioenen kwamen jullie wel wat te kort tegen Knack Roeselare…
“Ik denk ook dat het niveau van de Belgische topploegen iets hoger ligt dan in Nederland. Maar in die cupmatch tegen Roeselare waren we die dag echt niet zo goed bezig. Ik kwam zelf pas terug uit blessureleed. Wij willen beslist tonen dat we beter kunnen en we zullen onze huid dan ook duur verkopen. Ik was blij met onze zege in Menen en er volgen nog zeven allicht hoogstaande ontmoetingen. Als we frequenter tegen topclubs uit onze buurlanden spelen, wordt ons niveau er ook beter door.”

Je hebt zelf al zo veel ervaring in het volley, je speelde bijna twintig jaar op een hoog niveau. Wat waren de dieptepunten en de hoogtepunten?
“Als sportman wil je natuurlijk zo veel mogelijk winnen. Tijdens mijn eerste buitenlands verblijf bij St.-Quentin degradeerden we. Dat was natuurlijk niet leuk, maar ik heb er ook veel uit geleerd en ik ben er als mens gegroeid. Maar mijn grootste ontgoocheling was toch het feit dat we met Oranje nooit de Olympische Spelen haalden.”

Jouw mooiste herinnering?
“Ach, er waren zo veel mooie momenten. Ik ben bijzonder trots op de vele jaren dat ik deel mocht uitmaken van de nationale ploeg. Maar het tofste moment was wellicht toch de bekerfinale die we met Antwerpen wonnen tegen favoriet Roeselare, in een wedstrijd die eindigde op 28-26, in een slot met liefst negen matchballen. Tot dan had de club nog nooit iets gewonnen. Als club waren we gegroeid. Elk jaar eindigden we bij de top-3, ik denk er heel positief op terug. Een prachtige stad, een superleuk team, echt wel een professionele begeleiding, een wagen, een appartementje, 14 spelers op training, maar helaas iets té snel gegroeid met alle financiële naweeën van dien.”

In Maaseik werd je uitgeroepen tot beste serveerder en beste receptie-hoek, hoewel je eigenlijk begon als libero.
“In mijn jeugdjaren was ik eigenlijk ook al receptie-hoekspeler. Maar bij de Nederlandse jeugdteams was er op die positie zo veel concurrentie dat de coach me aanraadde om het als libero te proberen. Maar toen er bij Maaseik nagenoeg tegelijkertijd blessures volgden bij Maan, Wijsmans en Staples, kwam ik weer aan bod als receptie-hoek en dat ben ik nagenoeg heel mijn carrière gebleven.”

Als je 36 bent, begin je ook na te denken over de periode na jouw actieve spelerscarrière. Wat wordt dat met jou?
“Ik had mijn twijfels. Eerst alvast nog als speler het maximum halen uit de prestaties bij Orion. Na twintig jaar spelen op het hoogste niveau blijf ik sowieso betrokken bij het volley. Het is ook zo’n kleine wereld, maar het blijft mijn passie en ik ben blij met elke dag dat ik kan deelnemen aan het volley.

Ik weet dat ik ook heel wat jongere talenten zou kunnen begeleiden in hun carrièrekeuzes, hen wijzen op de mogelijke valkuilen en opportuniteiten, op het kiezen van de beste toekomst naargelang hun mogelijkheden… Privé ben ik blij dat ik opnieuw in Nederland ben, maar ik heb dan toch besloten om na mijn spelersloopbaan zaakwaarnemer/agent te worden. Dat wordt een full-time bezigheid, want als ik aan iets begin, moet het ook goed zijn.”

Tekst: MC
Foto: Orion Stars