Is eerste (en tweede) gewin kattengespin? Vaak wel, soms niet. Zeker niet als je dat spreekwoord in het perspectief plaatst van het extreem ‘titelhongerige’ VC Greenyard Maaseik. In twee van vijf mogelijke titelfinales demonstreerde het team van coach Pawel Woicki een alles overweldigende pure ‘masterclass’. Wat een dash, wat een grinta.

De gretige Limburgers bouwden hun spectaculaire uitzege in Roeselare (1-3) in de eigen arena ‘Steengoed’ verder uit (3-0) naar een 2-0-voorsprong. ‘Volle ‘gaas’ aan de Maas’. Het contrast tussen de Maaseikse euforie en de verbijsterende teleurstelling bij Roeselare oogt immens groot.

De titelstrijd in een formule ‘Best of 5’, lijkt in heel kort bestek zo goed als beslist, volledig pro Maaseik. Een compleet ‘groggy’ Roeselare - alleen Basil Dermaux haalt normaal niveau - staat voor een loodzware ‘challenge’. De Knackies moeten de drie potentieel resterende finales allemaal winnen… Zo’n exploot lijkt zo goed als utopisch, als je het opvallende verschil in niveau, in alle onderdelen van het volleybalspel, onder de loep houdt. Top top en nog eens top!

Is een West-Vlaamse verrijzenis nog mogelijk? Volgt er nog een plottwist, een straffe wending? Dat is de hamvraag. Of laten de geteisterde troepen van trainerstandem Verhanneman-Gewehr zich een derde keer als lammetjes naar de slachtbank leiden? Als dat gebeurt, zal Maaseik vrijdag 8 mei al te graag na zeven jaar van droogte zijn zeventiende landstitel versieren in het hol van de leeuw. De eerste prijs voor voorzitter Jos Franssen, die in 2025 de betreurde Mathi Raedschelders opvolgde.
Beide concurrenten dingen in 2026 naar een 17de triomf. Maaseik snakt er al jaren naar. Geeft Roeselare het op? Wellicht niet. Maar het moet al drie keer winnen: dat is een héél verre droom. De eerste landstitel voor Sam Fafchamps, de goedlachse Maaseikse middenman? Wie is hij?

Sam Fafchamps: “Ik kom uit Welkenraedt bij Eupen, ik ben Franstalig en behaalde aan de universiteit van Luik een master in de kinesitherapie. Vriendin Elisa speelt basketbal bij provincialer Blegny in de buurt van Visé. Ik stam uit een gezin van sportieve ouders. Mijn zus Cyrielle speelde een tijdje volleybal. Broer Thomas doet dat nog altijd bij Saint-Joseph Welkenraedt in derde nationale.”

Je bent beste maatjes met de familie Perin: vader Vincent en zijn vrouw, zonen Martin en Pierre.
“Saint-Joseph is ook mijn moederclub. Daarna trok ik voor zes seizoenen naar VBC Waremme onder trainers Sacha Koulberg en Frédéric Servotte. Martin en Pierre Perin werden vrienden voor het leven. Pierre stapte in de sporen van zijn broer Martin (gestopt om medische redenen) over naar Maaseik. Op voorstel van zijn manager Wout Wijsmans, die ook mijn carrièreplanner is. Ik wilde echter eerst mijn masterstudie afronden, vooraleer ik als professioneel sporter wilde openbloeien. Even na Pierre zette ik dezelfde stap.
Ik heb in Maaseik zopas bijgetekend voor een derde seizoen, met optie op een vierde. Voor mij is het buitenland geen pure obsessie. Ik plan ‘seizoen per seizoen’. Zonder te forceren. Ik zie wel wat er opduikt voor mij, zonder me veel druk op te leggen. Stel dat zich een buitenlandse kans aanbiedt, dan nog zal ik het allemaal rustig beoordelen. Zeker in functie van mijn familie en mijn verloofde.”

Vertel eens: hoe verliep jullie seizoen?
“Misschin een beetje vreemd bij de opstart, door de zoveelste ‘tabula rasa’ (bijna iedereen weg). Een politiek waarvan de club afstand heeft genomen. Ons begin verliep met horten en stoten. Roeselare werd regulier kampioen, was de beste in de BeNecup en de BeneConference. Knack schitterde bovendien in de Champions League en haalde dankzij haar voorgift de eerste positie in de Champion play-off. Maar in die fase figureerden wij eigenlijk al op gelijke hoogte met Knack.

Zat hun conditionele timing verkeerd? Over de piek heen? Dat weet ik niet. Bij hen lijkt het vat in elk geval een beetje af, terwijl wij elkaar week na week beter en beter wisten te vinden, zelfs ook na de gemiste finale in de CEV Cup (MSK pakte brons) en de spijtige nederlaag in de bekerfinale tegen Menen. Gebeurtenissen die onze motivatie gelukkig niet knakten. Integendeel: we zijn keihard blijven werken, mede door de uitstekende impulsen van super coach Woicki, een tactisch meesterbrein, een zeer empathisch man, vooral bescheiden. Hij geeft iedereen het volle vertrouwen en ‘matcht’ zo heel sterk met de spelersgroep.”

Hoe kijk je terug op de eerste titelfinale?
“Tja, die ‘opener’ hebben we aan boord getrokken, resoluut vanuit het offensieve middencompartiment. De Let Gustavs Freimanis en ik scoorden in die zone dubbel zoveel als opponenten Pieter Coolman en Lennert Van Elsen. En kijk: in de derde set kantelt de score van 21-18 naar 22-25 voor ons. Grandioos hoe we een 1-7 op het scorebord timmerden. Roeselare bakte er niets meer van en viel totaal stil. De laatste set weerspiegelde andermaal onze onwrikbare vechtlust, nadat we twee Knack-setballen onschadelijk maakten. Bingo bij 27-29 en 0-1. Meteen verkwanselde Roeselare haar normaal bevoordelende thuisstart.”

In finale twee volgde de tweede optater voor een ongewoon bleek Knack. Niet normaal?
“Ja, 25-11 in de eerste fase, zo’n stand spreekt boekdelen. We knokten als een perfect geoliede collectieve machine. Onhoudbaar. Tot wanhoop van een duidelijk gestreste tegenstander, die bijna totaal verbrokkelde. Een hele klap, die 3-0 tegen de stoere West-Vlaamse helden, toch de nummer één tijdens het hele seizoen. En plots droogt bij hen dan alles op. Net dat is onze grootste verdienste, dat we onze aartrivaal uit de etalage kegelden. Daarom wil ik de hele ploeg hulde brengen voor de twee topprestaties. Met een heel speciaal eerbewijs voor spelverdeler Juan Finoli. Wat onze Argentijnse magiër uit zijn vingers tovert, is machtig schoon. Zijn stijl is zo verrassend, zijn passenspel gewoon ‘on-lees-baar’.

Mij lijkt de grootste troef van Maaseik: de enorme ‘honger’ om een prijs te pakken, ja?
“Inderdaad: de titel is de enige trofee die we kunnen pakken. Het Europese verhaal in de CEV Cup eindigde na een prachtige campagne te vroeg in de halve finale tegen het Duitse Lüneburg, Menen stuntte dan in de beker. Ach, je kan niet blijven emmeren over het verleden. Die titel willen we zeven jaar later na 2019 echt wel hebben.”

Ik vond je naam op de long list van de Red Dagons voor hun zomercampagne?
“Klopt ja. We beginnen te trainen vanaf 18 mei op verschillende locaties: o.a. Vilvoorde, Beveren en Roeselare. Als coach Zanini me opneemt in zijn definitieve selectie is het de bedoeling zowel de Volley Nations League (periode 10 juni-19 juli, in actie in Brazilië, Polen en Japan) als het EK in Tampere in Finland (10 tot 26 sept) af te werken. Alle wedstrijden zijn van belang voor de rankings van Belgium bij FIVB (nu FIVB-15) en CEV (nu CEV-8). Op het EK willen we verder geraken dan de poulefase. En geen enkele Dragon windt er doekjes rond… Duidelijke stip aan de horizon is de plaatsing voor de O.S. 2028 in Los Angeles.”

Het seizoen 2025-2026 wordt wellicht het jaar van de ‘grote Maaseikse heropstanding’? Het jaar van de ‘restauratie’. Akkoord?

“Ik denk het wel. Maar in die optiek is de titel een absolute ‘must’. Anders hebben we niets. Dus wil ik het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is. Neen, wij moeten het hoofd koel houden. Roeselare is tot veel, zoniet alles, in staat. Denk aan 2024 toen de Knackies de vijfde finale in Maaseik beslisten. Maar misschien lukt dat niet in de huidige context. Het staat alleszins 2-0 voor ons, een heel idyllisch vooruitzicht, de titel ligt binnen handbereik. Nog één zucht en we zijn er.
Topsport is echter vaak onvoorspelbaar. Ik wil niet op de feiten vooruitlopen. We moeten met alle macht verhinderen dat de tegenstander ons ‘momentum’ nog kantelt. De site van Roeselare meldt massaal veel energie te willen opwekken om in leven te blijven. De club wil niet achteruit stappen, ze wil samen met de fans recht staan! Ja, het is straks opletten geblazen in de REO-hal. Ik ben benieuwd wat clash drie gaat geven. ‘Let the third final begin!’. De derde ‘clasico’ in het rijtje van titelfinales. Jawel, het is vrijdagavond vanaf 20u30 weer Hitchcock-time!”

Tekst: LP
Foto: Pim Waslander