De Yellow Tigers vertrekken donderdag naar het EK volley voor vrouwen in Azerbeidzjan met amper twee spelverdeelsters, Elise Van Sas en Lara Nagels. Dat was ooit anders in de periode van de zusjes Van de Vyver en met de intussen geblesseerde Krenicky in de selectie. Andere spelverdeelsters werden niet goed genoeg bevonden.

Maar daar trekken Lara en Elise zich niks van aan. Onervaren zijn ze zeker niet, ze tellen beiden 29 zomers, ze verschillen precies 6 cm van mekaar en met hun clubteams Suhl en Asterix behaalden ze in het voorbije seizoen opmerkelijke prestaties. Niet getreurd dus en dat bewezen ze overigens in de recente voorbereidingswedstrijden tegen Hongarije en Slovenië, waarin ze de Yellow Tigers naar vijf overwinningen op vijf wedstrijden leidden.

Blonde Elise, de ranke, vlotte Turnhoutse, relativeert echter de resultaten van deze oefenmatchen. “Natuurlijk was het belangrijk om zo veel mogelijk ingesteld te geraken op mekaar en bepaalde systemen verder uit te testen, maar Hongarije is een ploeg die nog in volle opbouw is, terwijl Slovenië op de eerste dag nog niet op volle sterkte leek te acteren. Dat veranderde echter op de tweede dag, want toen bewezen ze waarom ze hun plaats in de VNL veroverden. Ze speelden heel wat beter, terwijl wij te veel met ‘ups-and-downs’ acteerden. Uiteindelijk wonnen we wel en dat is positief omdat we voor de start van het EK toch tegen veel weerwerk mochten opboksen.”

Jullie speelden geen slechte VNL, maar misschien ook daar te veel ‘ups-and-downs’?
Elise Van Sas: “De bedoeling van onze deelname aan het sterk bezette VNL (Volley Nations League) was om het behoud te verzekeren en met vier winstmatchen klaarden we de klus. We maakten ons geen illusies om van toppers als Italië en Turkije te winnen, maar we lieten inderdaad enkele steken vallen tegen tegenstanders als Oekraïne, Tsjechië en Duitsland en tegen hen verloren we dan ook een pak punten voor de wereldranglijst, zodat we terugzakten naar de 16de plaats. Voeg daarbij dat de punten van Rusland opnieuw meetellen en dat maakt dat we dringend een aantal matchen moeten winnen om opnieuw een kansje te maken om bij de kandidaten voor de Olympische Spelen te geraken.”

Klopt het dat je in de recente oefenwedstrijden amper aan spelen toe kwam?
“Ik denk toch dat ik in de VNL mijn waarde bewees, maar de laatste weken kreeg Lara meer de voorkeur. Dat is dan de keuze van de coach, hé! Ik kom overigens goed overeen met Lara en met haar aan de spelverdeling draaide het ook goed. Als ik dan eens mocht invallen, kon ik alleen maar mijn keiharde best doen.”

Niet frustrerend?
“Iedereen gaat met de Yellow Tigers mee om op het terrein te staan. Maar in de nationale ploeg is het nu éénmaal zo dat de beste ploeg aantreedt. Als ik er dan opkom, moet ik maar zorgen dat ik de kansen grijp. Uiteraard wil ik ook de ploeg zo goed mogelijk helpen, zodat ze dan allicht een tijdje verder gaan met mij aan de pass.”

We volgen je nu al vele jaren en we zagen je uitstekende wedstrijden spelen, maar soms ook enkele zwakkere…
“Het is inderdaad niet elke match of elk seizoen even gemakkelijk. Een spelverdeler is niet alleen afhankelijk van de eigen prestaties. Als atleet doe je altijd jouw best om het zo goed mogelijk te doen. Soms lukt dat, soms komt dat er minder goed uit. Dat hoort bij topsport. Je traint zo vele uren om ervoor te zorgen dat je zo weinig mogelijk moeilijke momenten hebt. Meestal lukt dat wel, maar je wil als speelster ook altijd beter worden. Wie dat niet wil aanvaarden, kan beter stoppen met volleyen.”

Je speelt nu al ruim 12 jaar op het hoogste vlak, hoe kan je dan nog beter worden?
“Dat kan zijn door veel matchen te spelen. Zeker op een hoog niveau zoals in de VNL. Of topmatchen bekijken. Maar ook door supertrainingen, waarin je b.v. 500 keer een heel precieze pass moet afleveren. Ook als je soms verliest, moet je daar jouw conclusies uit trekken. Zeker als dat is tegen ploegen op een WK of tegen teams die klaar zijn voor de Olympische Spelen.”

Op welke manier denk je de Yellow Tigers iets meer te kunnen bijbrengen dan Lara Nagels?
“Ik kan misschien iets beter blokkeren en ook aan het net belangrijk zijn met mijn 1m88. Ach, we hebben beiden een andere speelstijl en een andere mentaliteit. De ene kan rust brengen in de ploeg, de andere kan voor meer enthousiasme zorgen en het team meer bij de hand pakken. We kunnen de tegenstanders ook verrassen met verschillende soorten ballen in aanval.”

Mogen we stellen dat jullie toch zeker de kwalificatie voor de volgende ronde moeten kunnen bereiken of zelfs een plaats bij de eerste twee in de poule?
“Grotendeels akkoord, maar we moeten natuurlijk zelf wel ons peil halen en niemand onderschatten. Dat geldt b.v. al voor onze openingsmatch tegen Spanje. Wij mogen ze niet in de match laten komen, ze spelen aan een snel tempo en ze hebben enkele sterke middenspeelsters. Een goede start zou positief zijn. Het is al even geleden dat we nog tegen Portugal speelden en toen wonnen we er meestal van. Maar we zijn geen ploeg als Italië, die met de vingers in de neus matchen wint, om het even wie er op het terrein staat.
Roemenië zou een andere sleutelmatch kunnen zijn om de top-2 te halen. Azerbeidzjan heeft dan weer het thuisvoordeel, beschikt over enkele oudere speelsters en ze bezitten een andere stijl van spelen. Op papier moeten we van hen winnen, alvorens we misschien in de derby tegen Nederland kunnen stunten.”

Denk je nadien als ploeg nog veel winstkansen te hebben?
“Laat ons eerst de poulewedstrijden tot een goed einde brengen. Match per match en dan zien we wel verder met eventueel Slovenië, Hongarije, Letland, Duitsland, Polen of Turkije als concurrenten.”

Al even iets verder denken, want je tekende nog één seizoen in de Belgische competitie bij met Asterix. Het blijft te combineren met job en relatie?
“Er zijn slechts vier speelsters van vorig seizoen gebleven. Ik ben echt benieuwd om te zien hoe we dat zullen afwerken met verschillende ambitieuze, jonge talenten in de ploeg. En met onze nieuwe coach Frederik De Veylder heb ik altijd supergraag gespeeld. Ik werk nog deeltijds in een labo en ik ben verloofd met mijn vriend, die nog Topsportschool gevolgd heeft. Hij weet wat er allemaal bij komt kijken en is mijn grootste supporter.”

Eén jaartje bij het Franse Terville-Florange gespeeld, maar niet geaarzeld om opnieuw naar Asterix te komen?
“Terville was een mooie ervaring, maar misschien niet de meest geschikte club voor mij. Ik heb er veel getraind, er was een voortreffelijke fysieke omkadering en ik heb geproefd van een jaartje leven in het buitenland. Hoewel, Terville ligt amper iets voorbij Luxemburg. Maar als je naar het buitenland gaat, moet je de juiste club vinden. En Asterix ken ik intussen wel. We zien wel wat het op het einde van het seizoen brengt, maar eerste de Yellow Tigers.”

Tekst: Marcel Coppens
Foto: Volleyball World